ลานโพธิ์ - สำนักพิมพ์บางกอกสาส์น

Friday
Aug 01st
ป้ายโฆษณา
ป้ายโฆษณา
ป้ายโฆษณา
หน้าแรก สนามพระ ลานโพธิ์ ห้าแม่พิมพ์...ซุ้มกอพิมพ์ใหญ่มีกนก

ห้าแม่พิมพ์...ซุ้มกอพิมพ์ใหญ่มีกนก

อีเมล พิมพ์ PDF

เรื่องโดย..ทแกล้ว ภูกล้า

ในจำนวนพระเบญจภาคี? สี่องค์แรก คือ พระสมเด็จ? นางพญา? พระรอด? ผงสุพรรณ? ดูเหมือนว่า? จะมีหลักการเป็นบรรทัดฐานเดียวกัน? แต่เมื่อถึงองค์ที่ 5? คือพระทุ่งเศรษฐีก็เริ่มมีปัญหา

ปัญหาแรกก็คือ? บางคนก็ใช้พิมพ์ลีลาเม็ดขนุน? แต่บางคนก็เห็นว่ารูปทรงและขนาดของเม็ดขนุนเข้าชุด? ?เบญจฯ?? ไม่สวยเท่าพระซุ้มกอ

ปัญหาต่อมาก็คือ? จะใช้ซุ้มกอพิมพ์ไหน? เริ่มตั้งแต่พิมพ์ใหญ่มีกนกพิมพ์กลาง? พิมพ์เล็ก? พิมพ์ขนมเปี๊ยะ? หรือพิมพ์ใหญ่ไม่มีกนก

เท่าที่เล่นๆ กัน? ดูเหมือนว่าจะใช้ซุ้มกอพิมพ์ใดก็ได้? ขอเป็นพระแท้เท่านั้น

เป็นที่ยอมรับกันว่าในจำนวนพระเบญจภาคี? พระซุ้มกอมีน้อยที่สุดมีการเปลี่ยนมือซื้อขายกันน้อยครั้งที่สุด? เมื่อเทียบกับชุดเบญจภาคีด้วยกัน

ธรรมดาของของน้อย? ซื้อขายกันแต่ละครั้งก็มักเป็นข่าวฮือฮา? ไม่ว่าจะเรื่องของราคา? เรื่องของความแท้? และเรื่องของพิมพ์ทรง

ก็เพราะความที่พระซุ้มกอมีน้อยนี่แหละ? ทำให้มาตรฐานการดูของเซียนแคบเกินไป? แคบจนน่าใจหาย

เอากันแค่พิมพ์ใหญ่มีกนกพิมพ์เดียว? ทั้งที่ซื้อขายเปลี่ยนมือกันมากมายหลายองค์? แต่ก็ยังหาหลักการบรรทัดฐานให้ตรงกันไม่ได้

แต่เดิมนั้นคุ้นกับคำว่า? ซุ้มกอกรุวัดพิกุล? ความหมายเทียบสมเด็จก็คล้ายสมเด็จวัดบางขุนพรหมกรุเก่า? ต่อมาซุ้มกอกรุฤาษีแซงนำหน้า? ทั้งที่สถานการณ์คล้ายพระสมเด็จกรุใหม่? แต่ค่านิยมนักสะสมพระกลับเปลี่ยนไป? นิยมพระกรุใหม่? ซึ่งสวย? คม? ลึก? ในสภาพเดิมๆ มากกว่า

ที่จริงก็มีผู้มีประสบการณ์พยายามวางหลักการมาตรฐาน? จัดแม่พิมพ์ซุ้มกอพิมพ์ใหญ่มีกนกไว้เหมือนกัน? แต่ดูเหมือนว่าอาจจะเป็นเพราะมีพระผ่านมือน้อยไป? วงการจึงไม่สนใจ? ไม่ยอมรับ

เอาแค่ดูกันว่า? เป็นพระพิมพ์ใหญ่? เป็นพระแท้? ก็ซื้อขายกันแล้ว? มาตรฐานการยอมรับ? ให้น้ำหนักไปที่ใครขาย? และใครซื้อมากกว่า

นักเลงนอกสนามที่พยายามชะแง้หาหลักจากเซียน? จนถึงวันนี้ก็ยังหาไม่ได้? เท่าที่หาอ่านได้ก็ได้แต่คุยๆ? ออกจากปากกันไปเปะปะ? เซียนคนนั้นยึดหลักจุดนั้น? เซียนคนนี้ใช้หลักนี้

ขนาดเซียนใหญ่ที่สำทับว่า พระซุ้มกอพิมพ์ใหญ่มีกนก? มีแค่ 6 องค์? วางมาดอธิบาย? ก็อธิบายอยู่แต่พิมพ์กรุฤาษีที่คุ้นตาพิมพ์เดียว? พิมพ์อื่น เช่น พิมพ์ผ้าพาดขวา? ก็คนในวงการนั่นแหละขายเข้ารังใหญ่ไปหลายล้านบาท? มีภาพออกมาโชว์ไม่หยุดหย่อน? ยังแยกกันไม่ออก

แต่ก็น่าเห็นใจครับ?อย่างที่รู้กัน? พระซุ้มกอมีจำนวนน้อย? จะหาถ่ายภาพมาเปรียบเทียบกัน? หาจุด? หาตำหนิแยกพิมพ์ได้ชัดเจน? อย่างนางพญา? พระรอด? ผงสุพรรณ? ก็คงยาก

อย่างพระรอด? แรกทีเดียวนั้นเมื่อ? ?ตรียัมปวาย?? เริ่มค้นคว้าหาหลักการมาตรฐาน? ก็ขอทั้งความรู้ขอทั้งหลักการดูจากคนในวงการเขียนตำรา? ปริอรรถาธิบายแห่งพระเครื่องเล่ม 3? ออกมา? เล่มที่ตีพิมพ์เมื่อปี 2495? ผลที่ออกมาคือ? แยกแม่พิมพ์ไว้นับสิบแม่พิมพ์? สับสนจนหาหลักยึดไม่ได้

เล่มที่ตีพิมพ์ต่อมา? ?ตรียัมปวาย?? พยายามหาข้อสรุป? ก็ได้แม่พิมพ์ใหม่? เช่น พิมพ์ฐานพับ? ฐานตาก? ฐานเรียบ? หรืออะไรไปทำนองนั้น? แม่พิมพ์แม้จะน้อยลง? แต่ก็ยังหาจุดลงตัวไม่ได้อีก

จนกระทั่ง? คุณเชียร? ธีรศานต์? ผู้ชำนาญในวงการ? ถ่ายภาพพระรอดไว้เปรียบเทียบ? หลายร้อยองค์? ก็พบว่า? ส่วนฐาน? ส่วนขนาด? ผิว? สี? ที่แตกต่างนั้น? เป็นเรื่องของธรรมชาติของดินที่ถูกเผา

เมื่อจุดตำหนิตรงกันก็แยกพระรอดออกเป็น 5 พิมพ์ทรง คือ พิมพ์ใหญ่? พิมพ์เล็ก? พิมพ์กลาง? พิมพ์ต้อ? พิมพ์ตื้น

หลักการนี้ก็ถูกยอมรับ? และใช้กันเป็นบรรทัดฐานการซื้อขายต่อมาจนถึงขณะนี้

ประสบความสำเร็จจากการวางหลักการห้าพิมพ์พระรอดแล้ว? คุณเชียรพยายามวางหลักให้พระซุ้มกอ? พิมพ์ใหญ่มีกนก? เป็นห้าแม่พิมพ์เหมือนกัน? เริ่มที่พิมพ์กำไลสามปล้อง? กำไลปล้องเดียว? พิมพ์พิกุลเอก? พิมพ์พิกุลโท? และพิมพ์สุดท้าย? พิมพ์ที่ห้า? พิมพ์ผ้าพาดขวา

ก็ใช้หลักตำหนิแม่พิมพ์เดียวกันนั่นแหละครับ? แต่ทฤษฎีนี้ไม่เป็นที่ยอมรับ? ไม่มีการพูดถึงด้วยซ้ำ

จะว่าวงการไม่สนใจก็คงไม่ถูกนัก? อาจเป็นเพราะพระมีจำนวนน้อยเกินไป? ไม่ค่อยมีหมุนเวียนเปลี่ยนมือ? เซียนไม่ค่อยได้ซื้อ? ไม่ค่อยได้ขาย? หรือจะซื้อจะขาย? ก็ต้องจ้องตากันว่า? เซียนอื่นจะเล่นด้วยหรือเปล่า

เผลอซื้อไว้ในราคาเต็มๆ พลาดพลั้งเพื่อนฝูงไม่เอาด้วย? ก็ตกม้าตายขายไม่ออก? ดอกเบี้ยแบงก์ขนาดว่าถูกแล้วก็ยังบานสะพรั่ง

แต่ทำไงได้เมื่อวางน้ำหนักเป็นพระเข้าชุดสุดยอดเบญจภาคีไปแล้ว? จะซื้อจะขายถูกๆ? ก็ไม่ได้? แต่เมื่อขายแพง? ถ้าต้องเล่นกันเป็นทีม? และเมื่อเล่นเป็นทีม? กำไรก็ต้องหารหลายคน

นี่ถือคำเฉลยว่า? ทำไมพระซุ้มกอซื้อยากขายยาก? นี่ว่ากันในวงการเซียนนะครับ

ส่วนระดับล่างลงมา? เซียนกระจอกงอกง่อย? อย่าได้โอหังบังอาจถือพระซุ้มกอ? แล้วฝันถึงราคาที่? ?สีกาอ่าง?? เขียนไว้ทีเดียว

าคาที่ว่า? เป็นราคาสำหรับเศรษฐีเท่านั้น

งานซื้อขายพระซุ้มกอแต่ละองค์? เศรษฐีท่านต้องซื้อเซียนพ่วงไว้เป็นทีม

ราคาที่แพงบรรลัย? ก็ถือเสียว่าเศรษฐีท่านใจบุญแจกเงินซื้อคน

( ที่มา : ลานโพธิ์ ฉบับที่? 790 ปักษ์แรก เดือนกัยยายน 2542 : หลีกทางเซียน : ห้าแม่พิมพ์...ซุ้มกอพิมพ์ใหญ่มีกนก โดย ทแกล้ว ภูกล้า )

ลิขสิทธิ์ ? 2010 ลานโพธิ์ - สำนักพิมพ์บางกอกสาส์น. สงวนไว้ซึ่งสิทธิทั้งหมด. กรุณาอย่าตัดต่อหรือคัดลอกข้อเขียนเพื่อการแจกจ่ายทางอีเมลหรือโพสข้อเขียนลงบนเว็บไซด์ กรุณาใช้เครื่องมือของเว็บไซด์ลานโพธิ์ เพื่อแสดงความคิดเห็น.

Copyright Bangkoksarn Publishing 2010.? Please don't cut articles from LanpoThai.com and redistribute by email or post to the web. You may share using our article tools.

แสดงความคิดเห็น

Please login to post comments or replies.
แก้ไขล่าสุด ( วันศุกร์ที่ 10 กันยายน 2010 เวลา 13:12 น. )