เมื่อวันเสาร์ที่ 27 สิงหาคม 2554 คณะ ลานโพธิ์ ได้ร่วมไว้อาลัยให้กับ จ.ส.อ.เอนก เจกะโพธิ์ ในงานพระราชทานเพลิงศพ ณ วัดดงสวาย จ.ลพบุรี ผู้ที่มาร่วมงานได้รับแจกหนังสือ ดับสังขาร ของ หลวงพ่อปัญญานันทภิกขุ จึงได้นำปริศนาธรรมบางส่วนบางตอนมาถ่ายทอดให้ท่านผู้อ่าน ลานโพธิ์ ร่วมระลึกถึง จ.ส.อ.เอนก เจกะโพธิ์ ที่ถึงแก่กรรมไปอีกครั้งหนึ่ง...
... เรามาใน งานศพ ก็มาเพื่อประโยชน์แก่การศึกษานั้น ญาติโยมฟังแล้วก็ชักจะสงสัยว่า มา งานศพ นี่มาศึกษาอะไร? ... งานศพ ไม่ใช่โรงเรียนภาคค่ำ ไม่ใช่โรงเรียนผู้ใหญ่ที่เราไปเรียนกัน แต่อาตมาอยากจะบอกว่า ... งานศพ นี่แหละคือ โรงเรียนของผู้ใหญ่ หรือเป็นโรงเรียนสำหรับเด็กด้วย เป็นเรื่องสำหรับคนทั่วไปที่ควรจะมาศึกษา
เรามา งานศพ มาศึกษาอะไร?
ก็มาศึกษาเรื่องชีวิตของเราแต่ละคน ให้รู้ว่าชีวิตนี้มันคืออะไร มันเป็นไปอย่างไร มีที่สุดของชีวิตเป็นอย่างไร
เป็นเรื่องที่จะศึกษาได้จาก งานศพ เวลาอื่นก็ศึกษาได้ แต่ว่ามันไม่ดี มันไม่เหมือนกับเวลามี งานศพ เพราะใน งานศพ มีแบบสาธิตให้ดูวางอยู่เฉพาะ หน้าให้เราได้เห็นเป็นเครื่องเตือนใจ เช่น ญาติโยมเข้ามานั่งในศาลานี้ สิ่งที่ตั้งอยู่เฉพาะหน้าก็คือ หีบใส่ศพ ซึ่งประดับประดาด้วยดอกไม้สวยงามเรียบร้อย ในหีบนั้นมีสรีระร่างกายของคนๆ หนึ่ง ซึ่งในสมัยหนึ่งเรารู้จักดีว่าอยู่อย่างไร เป็นอย่างไร...เรารู้ แต่เวลานี้คนๆ นั้นหมดลมหายใจ หมดไออุ่น หมดความรู้สึก นอนนิ่งประดุจท่อนไม้ท่อนฟืนอยู่ในหีบ ไม่พูดกับใครแล้ว ไม่ทักกับใครแล้ว นี่คือแบบสาธิตให้เราได้เห็นเป็นตัวอย่างว่า ชีวิตมันก็ต้องเป็นอย่างนี้ ที่สุดท้ายมันต้องเป็นอย่างนี้ หนีความเป็นอย่างนี้ไปไม่ได้
เรามาใน งานศพ นั้นได้ศึกษาอะไรจากศพทั้งนั้น ที่สำคัญก็คือว่า
ชีวิตนี้มีความตายเป็นที่สุด ความตายเป็นของมีแน่ ... ชีวิตไม่แน่
คือเราไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไร เวลาใด ณ สถานที่ใด ด้วยโรคอะไร รู้ได้เพียงอย่างเดียวว่า ตายแน่ๆ เอาเท่านี้ก็พอแล้ว รู้ว่าตายก็พอแล้ว
เมื่อเรารู้ว่าจะตายควรทำอะไรที่จะไม่ให้เสียชาติที่ได้เกิดมา เราก็ควรจะตั้งปัญหาถามตัวเองว่า
ฉันเกิดมาทำไม? มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร? สิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันจะพึงปฏิบัติในวินาทีนี้คืออะไร? แล้วก็ควรได้รีบเร่งกระทำสิ่งนั้น เพราะว่า ชีวิตนี้แข่งอยู่กับความตาย เราไม่รู้ว่าจะตายวันนั้น เราจะตายวันนี้
พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า...
เมื่อคิดว่าจะทำบุญควรรีบทำทันที อย่าช้าอยู่เป็นอันขาด
เพราะมัจจุราชคือความตายนั้นไม่เคยให้ผัดเพี้ยนต่อใครๆ
เราจะไปต่อสู้ก็ไม่ได้ จะหนีก็ไม่ไหว จะผัดว่าเอาไว้ก่อนๆ มันก็ไม่ได้ ถึงเวลาแล้วเขาต้องคร่าชีวิตของเราไปตามฐานะ ตามกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ เพราะฉะนั้นเมื่อคิดว่าจะเริ่มทำอะไรก็รีบทำเสีย ไม่ว่าจะเป็นการค้าการขายการดำเนินธุรกิจอะไรก็ตามเถิด ถ้าเราคิดว่าจะทำแล้วจงรีบทำ แต่ต้องวางแผนให้ดี
วันนี้ ท่านทั้งหลายได้มาประชุมกันเพื่อแสดงความอาลัยแก่ผู้ตาย ที่ได้ถึงแก่กรรมไป อันเป็นเรื่องธรรมดาของสังขารร่างกาย แต่ว่าหน้าที่ของเราผู้ที่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้ จะต้องแสดงออกซึ่งน้ำใจว่าเรามีความเคารพรักในท่านผู้นั้น จึงได้มีการกระทำอย่างนี้
ตามหลักในทางศาสนา ท่านก็สอนไว้อย่างนี้เหมือนกันว่า...
เมื่อใดเราระลึกถึงผู้ที่ถึงแก่กรรมไป ให้กระทำความดี การกระทำความดีนั้นจะทำด้วยวิธีใดก็ได้ ที่ไหนก็ได้
เมื่อไรนึกถึงแล้วก็จงรีบทำความดีทันที ... อย่าช้าอยู่เป็นอันขาด
อันนี้เป็นหลักการอันถูกต้องที่เราประพฤติปฏิบัติกันมา ตั้งแต่เมื่อครั้งโบราณกาล ควรจะรักษาไว้แต่ก็ควรจะได้มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลง เพื่อให้เหมาะแก่เหตุการณ์บ้างตามสมควร ...
( ที่มา : ลานโพธิ์ ฉบับที่ 1080 เดือนตุลาคม 2554 : สิ่งที่ควรศึกษาในการมา งานศพ )
แสดงความคิดเห็น