ลานโพธิ์ - สำนักพิมพ์บางกอกสาส์น

พระซุ้มศรีวิชัยเคยปรากฏขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง  เมื่อ พ.ศ.2525  ขณะที่กำลังสร้างทางบริเวณเหนือเขาศรีวิชัย  อำเภอพุนพิน  ขึ้นมาประมาณ 100 องค์เศษเท่านั้น  ปรากฏว่าพบสีดำ  สีมอยเขียวมอยเป็นส่วนใหญ่  แต่เดิมเรียกขานว่า  “พระเม็ดกระดุมศรีวิชัย”  เรียกตามลักษณะรูปร่างองค์พระเลยทีเดียว
ต่อมาปรากฏว่ามีผู้ปรารถนาดีให้ข้อคิดว่าพระชุดนี้เปรียบเหมือนเพชรเม็ดน้ำเอกของพระกรุทางใต้  ควรจะต้องตั้งชื่อเสียงใหม่ให้เหมาะสมกับความอลังการที่ปรากฏเด่นชัด  จึงขนานนามว่า  “พระซุ้มศรีวิชัย”

พระร่มโพธิ์  เพชรบูรณ ์

หรือบางคนเรียก  ฝักเพกา  ของเมืองเพชรบูรณ์นั้น  ในอดีตแผ่นดินแถวเมืองเพชรบูรณ์  เมื่อพุทธศตวรรษที่ 14 และ 15  เป็นต้นมา  ขอมได้ครอบครองอยู่  ณ เมืองศรีเทพ  ได้สร้างสิ่งต่างๆ  ไว้หลายอย่าง เมื่อขอมถูกไล่ออกไปแล้ว  เมืองศรีเทพจึงกลายเป็นเมืองร้างไป  เมืองเพชรบูรณ์จึงปรากฏใน พ.ศ.1800  สมัยต้นสุโขทัย และเป็นไทยมาตลอด เพชรบูรณ์ไม่ใช่เมืองหน้าด่านที่มีความสำคัญทางทหาร  หรือสงครามระหว่างไทยกับพม่าให้ปรากฏไว้เลย  นอกเสียจากว่าเมื่อ พ.ศ.2318  พระยาจักรีกับพระยาสุรสีห์ได้แหวกทัพพม่าที่ล้อมเมืองพิษณุโลกออกมาได้  แล้วมาชุมนุมทัพที่เมืองนี้เท่านั้น  มาสมัยรัตนโกสินทร์ พ.ศ.2459  ทางการได้ประกาศให้เพชรบูรณ์  เป็นจังหวัดมาจนถึงปัจจุบันนี้

“พระสุพรรณหลังผาล” คู่กันมากับพระมเหศวร กรอบพิมพ์สามเหลี่ยมทรงสูง ปลายยอดแหลม ด้านหลังมีองค์พระเล็กอยู่องค์หนึ่ง กรอบพิมพ์สามเหลี่ยมเช่นกัน ใต้องค์พระมีเดือย นักนิยมพระรุ่นปู่ทวดนิยมเป็นผาลไถนา จึงตั้งชื่อว่า “พระสุพรรณหลังผาล” เป็นการเรียกเปรียบเทียบของผู้ใหญ่เมื่อเกือบร้อยปีมาแล้ว เมื่อเร็วๆ นี้มีบางคนเรียกว่า “พระสุพรรณหลังพระ” ก็ถูกเช่นกัน ในส่วนตัวของผู้เขียนขอเรียกตามที่คนรุ่นปู่ทวด เรียกกันมานาน 80-90 ปีแล้ว ส่วนจะเรียกอย่างใดก็สุดแต่จะเห็นชอบ