ลานโพธิ์ - สำนักพิมพ์บางกอกสาส์น

สถูป ขนาดใหญ่ที่เหลือเป็นเพียงเนินดิน มองดูสูงกว่าที่ใดๆ ในนครสาวัตถี อยู่ข้างทางระหว่างเมืองพาลัมปุระกับเมืองสราวัสสติ นับจากพระเชตวันมหาวิหารประมาณ 2 กม.ครึ่ง ชาวบ้านเรียกว่า สวนมะม่วงของคัณฑะ สันนิษฐานว่าสถานที่นี้คือที่ ที่พระบรมศาสดาทรงแสดง ยมกปาฏิหาริย์

ในครั้งพุทธกาล นาลันทา มหาวิหาร แห่งนี้เป็นสวนมะม่วงของ ทุสสปาวาริกเศรษฐี ได้อุทิศถวายแก่พระพุทธเจ้า ขณะดียวกันในยุคหลังที่กษัตริย์อินเดีย ราชวงศ์คุปตะ ทรงเข้ารับอุปถัมภ์ ทำให้เมือง นาลันทา พัฒนาขึ้นเป็น มหาวิทยาลัย สงฆ์ เป็นหน้าเป็นตาในหมู่นักศึกษา แม้แต่ มหาวีระ ศาสดาแห่งศาสนา เชน หรือ ชินะ ผู้เชื่อมั่นในการเปลือยกาย ก็มาเผยแผ่คำสอนที่นี่ด้วยเหมือนกัน ระหว่าง ศาสนาเชน กับ พุทธ นั้น มีหลักคำสอนที่คล้ายคลึงกันมาก คือ การปฏิเสธพระเจ้าด้วยกันทั้งคู่ แต่ศาสดามหาวีระ เน้นการไม่เบียดเบียน การสันโดษ จึงเปลือยกายไม่บริโภคเนื้อสัตว์ทุกชนิด

เรื่องโดย พระราชรัตนรังษี (ว.ป. วีรยุทฺโธ)

มีคำพูดกันหนาหูว่า มา อินเดีย เพื่อไหว้พระรับพร ไปเมืองจีน เพื่อไหว้เจ้ารับโชค ฟังดูแล้วชักจะเห็นคล้อยตามไม่น้อยเลย เพราะดินแดนทั้งสองแห่งล้วนเป็นบ่อเกิดอารยธรรมที่ยิ่งใหญ่ของโลก และเป็นโรงบ่มจิตวิญญาณให้กล้าแกร่ง ให้สิ่งที่ดีเลิศแก่ผู้มีน้ำใจไปเยี่ยมเยือนเสมอ
เพื่อจะให้สมเจตนา ก่อนเดินทางเตรียมตัวให้พร้อม คือ ปรับระดับจิตใจ ตลอดถึงความรู้สึกกับความเคยชินกับที่อยู่แบบเดิม คนหน้าเดิม อาหารอย่างเดิม และภาษาวัฒนธรรมเดิมๆ ปรับความคิดให้ไกล ปรับมุมมองให้กว้าง ปรับใจให้ใฝ่สูง

เรื่องโดย กมล ฉายาวัฒนะ ภาพโดย กองบรรณาธิการ

ต่อจากฉบับที่แล้ว ...

ก่อนจะเข้าวัดเชตวัน ได้แวะบ้านอนาถบิณฑิกเศรษฐี ผู้สร้างพระเชตวันมหาวิหารถวายสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อนาถบิณฑิกเศรษฐี เป็นบุตรของ สุมนเศรษฐี แห่งเมืองสาวัตถี เดิมชื่อ สุทัตตะ เป็นผู้ใจบุญสุนทาน ชอบทำทานแก่คนยากจน ทำให้ได้ชื่อว่า อนาถบิณฑิกซึ่งแปลว่า ผู้มีก้อนข้าวเพื่อคนอนาถา เมื่อบิดาสิ้นชีวิตได้ครอบครองทรัพย์สมบัติสืบต่อมา เมื่อครั้งไปค้าขายที่เมืองราชคฤห์ได้มีโอกาสเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าและได้สดับพระธรรมที่พระพุทธองค์ทรงแสดงเรื่องอนุปพพิกถา ว่าด้วยเรื่องทานกถา เรื่องศีลคือสีลกถา เรื่องสวรรค์คือ สัคคกถา เรื่องโทษและความเลวทรามเศร้าหมองแห่งกาม คือ กามาทีนวกถา

เรื่องโดย กมล ฉายาวัฒนะ ภาพโดย กองบรรณาธิการ

ต่อจากฉบับที่แล้ว ...

ถัดจากนี้ไปเป็นช่วงของการเดินทาง ซึ่งกำหนดเดินทางต่อไปยัง เมืองสาวัตถี ซึ่งเป็นการเดินทางโดยรถบัสปรับอากาศ ระยะทางประมาณ 270 กม. และประมาณเวลาเดินทาง 8 ชั่วโมงเช่นเดิม ถนนราดยางราบเรียบพอใช้ แต่ก็คดเคี้ยวผ่านไปตามบ้านเรือนร้านตลาด ลักษณะเป็นชุมชนชนบทของอินเดีย ซึ่งมีสภาพความเป็นอยู่ดีพอใช้ ผู้คนมีการทำมาหากิน มีตลาดคล้ายตลาดนัดในบ้านเรา ขายพืชผลโดยเฉพาะผักสดเป็นพวกกะหล่ำปลีและดอกกะหล่ำขาวอวบหัวใหญ่ๆ ดูน่ากิน แต่เท่าที่ผ่านมา อาหารตามโรงแรมก็มีผัดผักพวกนี้ ซึ่งควรจะสดใหม่รสชาติดี แต่พอลองชิมแล้วก็เพียงแต่ว่า พอกินได้ เท่านั้นเอง