เรื่องโดย พระราชรัตนรังษี (ว.ป. วีรยุทฺโธ)
มีคำพูดกันหนาหูว่า มา อินเดีย เพื่อไหว้พระรับพร ไปเมืองจีน เพื่อไหว้เจ้ารับโชค ฟังดูแล้วชักจะเห็นคล้อยตามไม่น้อยเลย เพราะดินแดนทั้งสองแห่งล้วนเป็นบ่อเกิดอารยธรรมที่ยิ่งใหญ่ของโลก และเป็นโรงบ่มจิตวิญญาณให้กล้าแกร่ง ให้สิ่งที่ดีเลิศแก่ผู้มีน้ำใจไปเยี่ยมเยือนเสมอ
เพื่อจะให้สมเจตนา ก่อนเดินทางเตรียมตัวให้พร้อม คือ ปรับระดับจิตใจ ตลอดถึงความรู้สึกกับความเคยชินกับที่อยู่แบบเดิม คนหน้าเดิม อาหารอย่างเดิม และภาษาวัฒนธรรมเดิมๆ ปรับความคิดให้ไกล ปรับมุมมองให้กว้าง ปรับใจให้ใฝ่สูง
หากว่าจะได้รับทั้งพร รับทั้งโชค โดยเฉพาะมา อินเดีย จะต้องฝึกวิชาตัวเบา กระทั่งหัดแปลงกาย แต่งร่าง วางแบบให้ได้ 5 อย่างนี้
1. ปัพพชิโต นักบวช
2. ปุญญจาริโก นักบุญ
3. สิกขโก นักศึกษา
4. ปัณฑิโต นักปราชญ์
5. เอกจาริโก นักผจญภัย
เมื่อนำคุณธรรมทั้ง 5 มาคลุกเคล้าและปรับให้เข้ากับตน ทำนองว่าเข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตามแล้ว ตลอดการเดินทางในอินเดีย จะรู้สึกทันทีว่า ราบรื่นสะดวกสบาย ไม่ลำบากเหมือนที่เคยคิดเลย
มา อินเดีย เราต้องดูความเจริญในความเสื่อม หมายความว่า เมื่อเราดูสถูป วิหาร เจดีย์ ผู้คนยากจน แต่งตัวมอมแมม กระท่อมดินเล็กๆ ถนนหนทางหลุมบ่อล้าหลัง เหล่านี้คือเรื่องความเสื่อมถอยทั้งนั้น แต่กลับมาดูจิตใจเราเหมือนเจริญขึ้น ภูมิใจกับตนเอง ภูมิใจในประเทศของตนมากขึ้น คิดว่าอย่างไรเสียในเมืองไทยของเรายังดีกว่าเขาอีกมากหลาย
เราไปประเทศอื่นๆ ไปดูความเสื่อมในความเจริญ เช่น เห็นบ้านเมืองเขาเจริญ มีรถ มีบ้าน มีที่ทำงาน ผู้คนแต่งตัวหน้าตาสวยๆ งามๆ หันกลับมองที่ตัวเรา บ้านก็ไม่หรู ตู้ก็ไม่สวย รถก็ตกรุ่นไปแล้ว อะไรๆ ก็สู้เขาไม่ได้ นี่เองที่เรียกว่า ความเสื่อมในความเจริญ สิ่งที่เรียกกันว่าความเจริญ เจาะให้ลึกจะเห็นความเสื่อมกำลังตามมา
( ที่มา: ลานโพธิ์ ฉบับที่ 1047 เดือนสิงหาคม 2554 : เมื่อมา อินเดีย เรื่องโดย พระราชรัตนรังษี ว.ป. วรรยุทฺโธ )
ลิขสิทธิ์ 2011 ลานโพธิ์ - สำนักพิมพ์บางกอกสาส์น. สงวนไว้ซึ่งสิทธิทั้งหมด. กรุณาอย่าตัดต่อหรือคัดลอกข้อเขียนเพื่อการแจกจ่ายทางอีเมล หรือโพสข้อเขียนลงบนเว็บไซด์ กรุณาใช้เครื่องมือของเว็บไซด์ลานโพธิ์ เพื่อแสดงความคิดเห็น.
Copyright Bangkoksarn Publishing 2011. Please don't cut articles from LanpoThai.com and redistribute by email or post to the web. You may share using our article tools