พระพุทธรูปปางมารวิชัย เป็นงานพุทธศิลป์สมัยราชวงศ์ปาละ ราว พ.ศ.1100 สร้างจากหินแกรนิตสีดำ ต่อมา พ.ศ.2534 เจ้าหน้าที่ได้ทาสีทองทั้งองค์ สูงประมาณ 2 เมตรเศษ ประดิษฐานอยู่ด้านในห้องโถงชั้นล่างของพระเจดีย์พุทธคยา
ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าจะไม่ทำลายพระพุทธรูป แต่จะต้องซ่อนเสียให้พ้นจากสายตาประชาชน จึงไปตามชาวพุทธผู้มีศรัทธามาปรึกษาตกลงกัน แล้วลงมือสร้างกำแพงขึ้นหน้าพระพุทธรูป กั้นไว้ไม่ให้คนภายนอกรู้ว่าข้างในเป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป เมื่อสร้างเสร็จแล้ว จึงเอารูปพระมเหศวรตั้งไว้หน้ากำแพง และกลับไปกราบทูลศศางกาให้ทรงทราบ
แทนที่ศศางกาจะดีพระทัย กลับหวาดกลัว เกรงว่าจะเกิดเหตุร้ายขึ้นแก่ตน นับแต่นั้นเลยล้มป่วยมีอาการเจ็บปวดทั่วสรรพางค์กาย ในไม่ช้าก็มีอาการเนื้อหลุดออกเป็นชิ้นๆ แล้วสิ้นพระชนม์ด้วยความทรมาน เมื่อศศางกาสิ้นชีพไปแล้ว นายทหารผู้รับพระบัญชาให้ทำลายพระพุทธรูปได้กลับมายังพุทธคยา และรีบทำลายกำแพงที่กั้นอยู่หน้าพระพุทธรูปออก ปรากฏว่าตะเกียงน้ำมัน ที่นายทหารผู้นั้นจุดบูชาพระพุทธรูปไว้ยังลุกโพลงอยู่เหมือนเดิม
( ที่มา: ย่อจาก ลานโพธิ์ ฉบับที่ 1078 เดือนกันยายน 2554 : หลวงพ่อพุทธเมตตา ภาพและเรื่องโดย ทีมงานลานโพธิ์ )
ลิขสิทธิ์ 2011 ลานโพธิ์ - สำนักพิมพ์บางกอกสาส์น. สงวนไว้ซึ่งสิทธิทั้งหมด. กรุณาอย่าตัดต่อหรือคัดลอกข้อเขียนเพื่อการแจกจ่ายทางอีเมลหรือโพสข้อเขียนลงบนเว็บไซด์ กรุณาใช้เครื่องมือของเว็บไซด์ลานโพธิ์ เพื่อแสดงความคิดเห็น.
Copyright Bangkoksarn Publishing 2011. Please don't cut articles from LanpoThai.com and redistribute by email or post to the web. You may share using our article tools.





แสดงความคิดเห็น